Bu bir pişmanlığın hikayesidir...
Hayatım Sakarya denen şehirde başladı. Orada büyüdüm. Müslüm Gürses'le hayatımız 3 yaşında babamın kamyonunda kesişti ve devam etti.
Ben küçük yaşlardayken Baba konser için gelmişti, dayıma ne kadar yalvarsam da izdihamdan ezileceğimi, beni koruyamayacağını söyledi ve Baba'yı görme şansımı aldı elimden...
Yaşım ilerledikçe daha çok bağlandım daha çok benimsedim daha çok sevdim. Artık Müslüm Baba hayatımın tam merkezine yerleşti. Herkes beni ''Müslümcü'' diye tanıdı ve beni tanıyan herkes zamanla arabeske ve Müslüm Gürses'e karşı olan ön yargılarından kurtuldular ve sevdiler de Baba'mızı...
Ben hayatımın en büyük hatasını yaptığımı bilmeden Sakarya şehrinde kıt kanaat geçinen ailemin yanında okul okuyordum derken üniversite kazanmak nasip oldu Trabzon'a geldim. Ailemin ekonomik durumu ve onları sıkıntıya sokmama düşüncesi hakim olduğundandır sigara içmem içki içmem fuzuli harcama yapmam, ki bu yüzden beni eleştirenler de oldu. ''Sen nasıl sigara içmezsin, içki içmediğine inanmıyorum, hani jilet izlerin?''... Müslümcü olmanın alkolik olmak, jilet yaraları içinde kalmak olmadığını gösterenlerden biri olmaya çalıştım sürekli...
Ve aslında bütün bunlardan önce yapmam gereken başka bir şey varmış...
3 Mart sabahı uyandım, öğle vakitleri yaklaşıyordu, telefonuma baktım bir mesaj, ''Kardeşim başımız saolsun''... Aklım durdu, elim ayağım titredi, donakaldım... Birbiri ardına gelen mesajlar, telefonlar, akrabalarım dostlarım hatta lisedeki hocalarımdan biri de içlerinde herkes baş sağlığı için arıyordu... İnternete baktım cenaze nerde diye. Yarın öğle namazı Teşvikiye Camii... Cebimde 20 lira param... İşte o an etrafımda ömür boyu minnet duyacağım insanlar belirdi... Herkes 5 lira 10 lira ne varsa verdiler öğleden sonra ilk İstanbul arabasına bindirdiler beni. Babam aradı İran'da çalışıyordu, ''Burası çalkalanıyor oğlum Baba vefat etmiş'' dedi. ''Orda olsam giderdim cenazesine''... İstanbul'a varana kadar ağladım, ağladım, ağladım, tek şarkı dinledim ''Usta''. Sabah 8 de vardım Esenler'e. Beni karşıladı kocaman yürekli bir arkadaş daha. Ne yol bilirim ne iz, aldı beni Cemal Reşit Rey salonuna götürdü. İçeri girdim ki ortada bir tabut... Hareketsiz kaldım birkaç dakika. Oturttular beni ortalarda bir sıraya ve o hiç samimi olmayan tören başladı. En çok ağlayan üzülen yıkılan adam Yunus Bülbül'e tek kelime ettirmediler. Çıktık ordan cenaze arabasını gördüm, ayaklarım koşmaya başladı, yakaladım arabayı arkasından, tuttum demirinden, tabuta dokundum camiye varana kadar, ''Babaaaa, Babaaaa'' diye bağırıyordum, ağlamaya başladım biraz sonra, cenaze, mezarlık, akşam oldu tükenmişim artık...
Ne din kaldı ne iman kaldı... Nasıl ölür diyordum, o kadar adam var hırsız şerefsiz mafya pislik dolu dünya, nasıl olur da Baba ölür, deliriyordum ! En çok da kendime kızıyordum. Be akılsız şimdi ne yapacaksın... Bir kere bile göremedin, bir kere elini öpemedin, uzaktan da olsa sesini duyuramadın, sarılamadın, ayaklarına kapanamadın, bir defa bile yapamadın, şimdi nasıl yapacaksın... Bugüne kadar nerdeydin, daha önemli ne işin vardı da yapmadın bunları... Bir sürü soru, cevapsız...
Şimdi aynada baktığım yüze küskün yaşıyorum Trabzon'da. 3. sınıf oldum üniversitedeyim... Ama her şey o kadar anlamsız ki artık.. Meğer benim hayatıma anlam katan şey Baba ve onu görebilme, onunla konuşabilme hayalleriymiş...
Kıymetli Müslümcüler... Ben telafisi olmayan bir hatıraya sahip yaşıyorum. Size acizane tavsiyem sevdiğiniz kim varsa ona gidin, onunla vakit geçirin, ölüm denen bir şey varmış çünkü, beklemeyin ve beni de ihmalkarlığım için bağışlayın... Belki hiç gezip tozacak param olmadı ama bir hayal uğruna yapabilirmişim. Dostlarım varmış... ne kadar konuşsam boşa artık...
Bana cenazeye gitmem için para toplayan ve İstanbul'da bana yol gösteren elimi cebime attırmayan kötü gün dostlarına selam olsun...
Saygılarımla...
|
Arkadaşıma Gönder
Yazdır
