tam olarak hatirlayamiyorum ama zanediyorum ki sene 1991...- Ailemden - cok uzaklarda, hasret kelimesine alismaya calisiyordum.
12 yasindaydim.
Her sömestir tatillerinde yanlarinda olurdum...
Iste öyle bir tatil günüydü ve kendime hep örnek aldigim, dünyam bildigim kisi rahmetli agbim, odasina beni cagirip sarkilarini dinlettirirdi o zamanlar tanimadigim, simdilerde ise benim gibi bircok insanin da babasi ve dert ortagi olan Müslüm Gürses`in.
Ve agbimin sayesinde o günden bugüne, elimden geldigi kadariyla müslümcü olmaya calisiyorum...
Ortaokul ve diger ögrenim yillarimda baska bir sanatcidan sarki söylesem bile arkadaslarim hemen müdahale eder
"sen sus sen tüm sarkilari söylerken müslüm okyormus gibi söylüyorsun" diyerek beni sustururlardi.
Ve bunun gibi nice anilar...
Beni, bizi yada daha dogrusu Bizleri en iyi sekilde anlayan, dertlerimizi, sevinclerimizi ve asklarimizi en iyi sekilde sarkilarinda ifade edebilen bir DEVe sahipsek, degerini bilip, bizlere yakisan sekilde desteklememiz gerekmektedir.
|
Arkadaşıma Gönder
Yazdır
